Het spelen van volksmuziek is een uit de hand gelopen hobby. Wat omstreeks 1979 - op zestienjarige leeftijd - begon met een mondharmonica en enkele simpele Ierse deuntjes, is uitgegroeid tot een volwaardig repertoire, een tafel vol instrumenten en af en toe een degelijke folkgroep met vrienden-muzikanten die nog andere instrumenten beheersen. Heerlijk.

De hoofdmoot van mijn repertoire is zogeheten ´Keltische folk´: hedendaagse versies van traditionele muziek uit Ierland, Schotland, Wales en Bretagne. Het zwaarste accent ligt op de Ierse traditie. Af en toe zijn er uitschuivers naar volksmuziek uit andere regio´s, onder meer Wallonië, Centraal Frankrijk, Quebec, Scandinavië en soms kom ik ook gewoon thuis terecht, in Vlaanderen.

Qua instrumenten is het niet bij de ´smoelschuiver´ gebleven. Na de mondharmonica kwamen er zowat alle blaasinstrumenten bij die in de Ierse traditie in gebruik zijn: stembanden, houten dwarsfluit (of flute), low whistle, tin whistle en last but not least de Uilléann Pipes.

De Ierse doedelzak of Uilléann Pipes wordt aangeblazen met een blaasbalg die bediend wordt met de rechter elleboog. De zak bevindt zich onder de linker elleboog. Vandaar de naam ‘elleboogpijpen´, Uilléann Pipes in de Ierse taal (Gaelic). Een alternatieve ‘vertaling´ is de ‘Howling Pipes´, de Huilende Pijpen, maar dit is een dichterlijke vrijheid. De oorspronkelijke naam schijnt ‘Union Pipes´ geweest te zijn, een unie van pijpen waaruit muziek komt, een naam die sinds 1911 langzaam maar zeker werd vervangen door Uilléann Pipes.